2006-09-13 NoPro filmisch

Het projectiescherm had inmiddels ook een vast plekje gekregen in de Petuniatuin, zodat we vol goede moed begonnen met de vertoning van films van leden. Begonnen werd met een film van Jan Boelhouwer “Ruiterkampen Sint Jans College”. Het was een compilatie van oude films uit de jaren 80, waarbij we toch ook een wat jeugdiger Jan meenden te herkennen tussen de scholieren. We kregen een goed beeld van zo’n

ruiterkamp. Jan kreeg het advies nog eens te kijken naar het verschil in geluidskwaliteit.


marmaris

Met Rob Kleijn bezochten we Turkije en zagen “Marmaris en Cleopatra eiland”. Het was een reisdocumentaire van een 8-daags bezoek aan Turkije. Mooie beelden, goed gemonteerd en voorzien van goed en duidelijk commentaar. Rob kreeg het advies om nog wat onvolkomenheden weg te werken, zoals storend achtergrondgeluid, zoombewegingen. De poezen waren mooi in beeld gebracht, maar vormden toch een dissonant in de goed weergegeven Turkse sfeer. De westerse muziek bij een bar was weliswaar de echte

live muziek, maar wel storend. Met wat kleine aanpassingen kan de film nog worden verbeterd.







Jan de Bloois gaf als nieuw lid een toelichting bij wat hij zoal gedaan had. 

Hij liet ons de film “Hoe zeere vallen ze af” zien. Rode draad daarin is het gedicht van Guido Gezelle, een mijmering in de herfst. De muziek van Claude Debussy is hierbij ondersteunend.

De achtergrond van Jan als diamaker is hierin nog te herkennen. Het is een sfeervolle film met op ondersteunende wijze gesproken tekst. De beelden gaven de sfeer goed weer. De vraag is of je deze sfeer ook kunt behouden door binnen fragmenten wat meer afwisseling te brengen in de relatief lange en daardoor trage beelden. Leuk dat we op deze manier ook nog wat doen aan onze Nederlandse cultuur. Voor de

belangstellenden daarom de tekst van het gedicht:


Hoe zeere vallen ze af,

de zieke zomerblâren;

hoe zinken ze, altemaal,

die eer zo groene waren,

te grondewaard!

Hoe deerlijk zijt gij ook

nu, boomen al, bedegen;

hoe schamel, die weleer

des aardrijks, allerwegen,

de schoonste waart!


Daar valt er nog een blad;

het wentelt, onder 't vallen,

den alderlaatsten keer,

en 't gaat de duizendtallen

vervoegen thans:

zoo zullen ze, een voor een,

daarin de winden bliezen

vol luider blijdzaamheid,

nu tonge en taal verliezen,

en zwijgen gansch.


Hoe zeere vallen ze af,

onhoorbaar in de lochten,

en schier onzichtbaar, in

de natte nevelvochten

der droeve maand,

die, 't ijzervaste speur,

ontembaar ingetreden,

die al de onvruchtbaarheid,

die al de onvriendlijkheden

des Winters baant!


Daar valt er nog een blad,

daar nog een, uit de bogen

der hooge boomenhalle,

en 't dwerscht den onbewogen

octobermist:

't en roert geen wind, geen een,

maar 't leken, 't leken tranen,

die men gevallen zou

uit weenende oogen wanen:

één kerkhof is 't!


Gij, blâren, rust in vreê,

't en zal geen een verloren,

geen een te kwiste gaan

voor altijd: hergeboren,

die dood nu zijt,

zal elk van u, dat viel,

de zonne weêr ontwekken,

zal met uw' groenen dracht

de groene boomen dekken,

te zomertijd.


o Zomer!... Ik zal eens

ook Adams zonde boeten,

gevallen en verdord

in 's winters grafsteê, moeten;

maar, 's levens geest,

dien gij gesteken hebt

in mijn gestorven longen,

dien zult gij mij voor goed

niet laten afgedwongen,

die 't graf ontreest!


Gij, blâren, rust in vreê,

't en zal geen een verloren,

geen een te kwiste gaan

voor altijd: hergeboren,

die dood nu zijt,

zal elk van u, dat viel,

de zonne weêr ontwekken,

zal met uw' groenen dracht

de groene boomen dekken,

te zomertijd.


o Zomer!... Ik zal eens

ook Adams zonde boeten,

gevallen en verdord

in 's winters grafsteê, moeten;

maar, 's levens geest,

dien gij gesteken hebt

in mijn gestorven longen,

dien zult gij mij voor goed

niet laten afgedwongen,

die 't graf ontreest!


Rini Konings had in 2004 wat neefjes en nichtjes te logeren en ging daarmee “Naar de speeltuin”. We kregen een goede impressie van de speeltuin en de pret die de kinderen hadden. Als achtergrondmuziek had Rini gekozen voor bekende speeltuin liedjes, waarbij hij soms liedjes had gekozen met een diepere bedoeling. Dit werd niet door iedereen zo begrepen. De film zou best wat scherper gemonteerd mogen worden, waardoor met name door het beeld lopende figuren kunnen worden verwijderd. Bij zo’n “familiefilm” wel je eigenlijk teveel laten zien, waardoor ook sprake is van herhalingen.


Als laatste film op deze avond zagen we “Toen”, gemaakt in het kader van “Oude routes, nieuwe wegen” en georganiseerd in de gemeenten langs de Oude Rijn. Binnen het project zaten verschillende kunstuitingen, waaronder film. Van onze club woont Wim Drost in een van die gemeenten. Deze film werd gemaakt door Wim Drost, Hans van Woerkom en Rinus Vollebregt. Als locatie werd gekozen voor geitenboerderij ‘t Geertje en de bewoners. Leuk gemaakte film met aansprekende interviews. Wat je met samenwerking zoal kunt

bereiken.


 CluB Webmaster: John Riegen / Harry van der Burgt